مقدمه از جمله معارف الهى و تعاليم اسلامى دعا مىباشد كه در عرف عارفان به آن تضرع و انابه و در فارسى به آن « راز و نياز و توبه » گفته مىشود كه در اسلام از مهم‌ترين امور به شمار مىرود ، و از سيرت انبياى و اوصيا و اولياء بر شمرده شده است ، براى اهل عرفان لذيذترين لذت‌ها به شمار مىآيد ، چرا كه : سخن گفتن دل داده است با دل‌دار ، هم چنان كه قرآن و قرائت آن ، سخن گفتن معشوق است با دل داده‌اش . پس دعا قرآنى است كه فرا فرستاده مىشود در مقابل قرآن كه كتابى است فرو فرستاده شده . امام حسين عليه السلام در دعاى عرفه فرموده است : « يا مَن اذاق احبائه حلاوة المؤانسة ؛ « 1 » اى آن كه شيرينى همدمى را به دوست دارانش چشانده است . » و امام سجاد عليه السلام در مناجات محبين ، صحيفه ( ثانويه ) فرموده است : « الهى ! من ذا الذى ذاق حلاوة محبتك فرام منك بدلا ؛ « 2 » الهى كيست كه شيرينى دوستى تو را چشيده باشد و تو را با كس ديگرى عوض كرده باشد ؟ »

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 95 ، ص 266 . ( 2 ) . همان ، ج 94 ، ص 148 ( باب ادعية المناجاة ، المناجاة التاسعة ) .